ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (88-97) ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΝΟΣ

 

88.

Πήγες εις το Μεσολόγγι  

την ημέρα του Χριστού,  

μέρα που άνθισαν οι λόγγοι

για το τέκνο του Θεού.

89.

Σου ’λθε εμπρός λαμποκοπώντας 

η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό,  

και το δάκτυλο κινώντας 

οπού ανεί τον ουρανό,

90.

σ’ αυτό, εφώναξε, το χώμα 

στάσου ολόρθη, Ελευθεριά·  

και φιλώντας σου το στόμα 

μπαίνει μες στην εκκλησιά. 

91.

Εις την τράπεζα σιμώνει, 

και το σύγνεφο το αχνό 

γύρω γύρω της πυκνώνει 

που σκορπάει το θυμιατό.

92.

Αγρικάει την ψαλμωδία  

οπού εδίδαξεν αυτή· 

βλέπει τη φωταγωγία  

στους Αγίους εμπρός χυτή

93.

Ποιοί είναι αυτοί που πλησιάζουν  

με πολλή ποδοβολή, 

κι άρματ’, άρματα ταράζουν; 

Επετάχτηκες εσύ.

94.

Α! το φως που σε στολίζει, 

σαν ηλίου φεγγοβολή,

και μακρόθεν σπινθηρίζει,  

δεν είναι, όχι, από τη γη·

95.

λάμψιν έχει όλη φλογώδη 

χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·  

φως το χέρι, φως το πόδι,  

κι όλα γύρω σου είναι φως.

96.

Το σπαθί σου αντισηκώνεις,  

τρία πατήματα πατάς,  

σαν τον πύργο μεγαλώνεις,  

και εις το τέταρτο κτυπάς·

97.

με φωνή που καταπείθει  

προχωρώντας ομιλείς·  

«Σήμερ’, άπιστοι, εγεννήθη  

ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.