ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ

  Απόσπασμα από το ποίημα 'Πρώτη Μέρα´   ...γιατί το πρόσωπο της ανθρωπότητας σκουραίνει καθημερινά και το μαυρίζουν με βρωμισιές όσοι το κατέχουν και τρίβουνε τη μούρη τους επάνω μας ώσπου να μας κάνουνε όμοιούς τους, και μας δείχνουν για σωφρονισμό τα πτώματα εκείνων των αφελών που τους περιφρόνησαν από τον καιρό του Γολγοθά -εκείνου που είπε πως οι πλούσιοι δεν θα μπουν στον παράδεισο και κυνήγησε με το καμουτσίκι αξιοπρεπείς εμπόρους εν ώρα ενασκήσεως των καθηκόντων των ή του άλλου του μπαλσαμομένου που μας ξεγέλασε λέγοντας πως δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε  εξόν από τις αλυσίδες μας ........    

  Ένας γέρος Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος· με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά. Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά. Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει. Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό. Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα· και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! - την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.» Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει. ... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι

  Άγιοι Εννέα Μάρτυρες της Κολά εν Γεωργία Το μαρτύριο των εννέα παιδομαρτύρων έγινε τον 6ο αιώνα μ.Χ.στη Γεωργία. Σε ένα μεγάλο χωριό της νοτιοδυτικής Γεωργίας, στην πεδιάδα Κολά, όπου βρίσκονται οι πηγές του ποταμού Κύρου, ζούσαν ελάχιστοι Χριστιανοί. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν ακόμη ειδωλολάτρες. Τα παιδιά των Χριστιανών έπαιζαν με τα παιδιά των ειδωλολατρών και μόλις ο ιερεύς κτυπούσε την καμπάνα για τον Εσπερινό, άφηναν το παιχνίδι και έτρεχαν στην Εκκλησία. Τα ακολουθούσαν όμως πάντοτε εννέα από τα παιδιά των ειδωλολατρών: ο Γουαράμ, ο Αταρνέρσε, ο Μπακάρ, ο Βάτσε, ο Μπατζίμι, ο Τάτσι, ο Τζουανσέρι, ο Ραμάζι και ο Παρσμάν. Μα σαν έφθασαν στην πύλη του ναού, οι Χριστιανοί δεν επέτρεπαν σε αυτά να εισέλθουν στο ναό. Αυτό έγινε αρκετές φορές. Τα παιδιά επέμεναν και αποφάσισαν να βαπτισθούν Χριστιανοί. Ο ιερεύς του χωριού, ένας σεβάσμιος και άγιος λευΐτης, τα κατήχησε και τα δίδαξε τις ευαγγελικές εντολές. Δεν τολμούσε όμως να τα βαπτίσει την ημέρα, διότι φοβόταν τους ειδωλολά...

Της πόλης μας οι αφέντες      Της πόλης μας οι αφέντες  αγαπάνε όλα τα ζωάκια  μα πιο πολύ τα γουρουνάκια.    Τα ταΐζουν, τα φροντίζουν  και ελεύθερα τα αφήνουν  στους δρόμους να περιτριγυρίζουν.    Γέμισε λοιπόν η πόλη  χοντρά και αστεία γουρουνάκια  που γρυλίζουνε στους δρόμους  χτυπώντας τις οπλές τους στα πλακάκια.    Της πόλης μας οι αφέντες  αγαπάνε όλα τα ζωάκια  ιδίως τα παπαγαλάκια.   Τα ταΐζουν, τα φροντίζουν  και ελεύθερα τα αφήνουν  στις γειτονιές να φτερουγίζουν.    Γέμισε λοιπόν η πόλη  κίτρινα μικρα παπαγαλάκια  που τιτιβίζουν στον αέρα  λόγια καθώς πρέπει και στιχάκια.    Της πόλης μας οι αφέντες  αγαπάνε όλα τα ζωάκια  μα πάνω από όλα τα αρνάκια.    Τα αρμέγουν, τα κουρεύουν  και στο μαντρί τους τα βολεύουν  νυχθημερόν να μην σαλεύουν.    Άδειασε λοιπόν η πόλη  από τα ελαφρόμυαλα αρνάκια...

  Ψυχοσάββατο Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται - «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο από τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής). Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσύνων, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ' αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών». Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεός Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν...».

 Κόδρος, ο τελευταίος βασιλιάς της Αθήνας που θυσιάστηκε για την πόλη. Ο Κόδρος, ο βασιλιάς της Αθήνας βρισκόταν σε μεγάλο προβληματισμό.  Τι έπρεπε να κάνει για να σώσει την αγαπημένη του πόλη;  Ήξερε ότι οι Δωριείς, που ήταν εγκατεστημένοι στην Πελοπόννησο, από καιρό είχαν βάλει σκοπό να κατακτήσουν την Αθήνα. Ήξερε ότι είχαν ρωτήσει το μαντείο των Δελφών τον τρόπο για να πετύχουν αυτό τους τον σκοπό. Και μόλις είχε μάθει από κατασκόπους του και την απάντηση του μαντείου:   « Οι Δωριείς θα γίνουν κυρίαρχοι της Αθήνας, αρκεί να μην σκοτωθεί ο βασιλιάς της ».    Ο Κόδρος σκέφτηκε αν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος να σωθεί η πόλη.Αν ο μόνος τρόπος να μην πάρουν οι Δωριείς την Αθήνα, ήταν να πεθάνει ο βασιλιάς της, τότε μία λύση υπήρχε. Έπρεπε να δώσει τη ζωή του για την αγαπημένη του πόλη. Η απόφασή του ήταν οριστική. Ντύθηκε με ρούχα χωρικού και κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο των εχθρών του. Εκεί συνάντησε δυο στρατιώτες και τους επιτέθηκε.Οι δυο Δωρ...

  Μη  μιλάτε Ελληνικά:  να γαβγίζετε  να γρυλίζετε  να μουγκρίζετε Να μη μιλάτε καθόλου. Μη διαβάζετε Ελληνικά: να διαβάζετε τους λόγους των πολιτικών σας να διαβάζετε τα «καλέσματα» των οργανώσεών σας να διαβάζετε τον ημερήσιο και τον περιοδικό σας τύπο. Να μη διαβάζετε καθόλου.   Μη γράφετε Ελληνικά: να γράφετε την «Καθαρεύουσα» του Γενικού Επιτελείου να γράφετε την «Δημοτική» του Υπουργείου «Πολιτισμού» να γράφετε όπως γράφουν στον ημερήσιο και στον περιοδικό σας τύπο Να μη γράφετε καθόλου.  Και Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα:  σας βλέπει κι αρρωσταίνει· γυρίζουν τα μέσα της αφρίζει ξερνάει σακκούλες σαγιονάρες σερβιέτες Ξερνάει πετρέλαιο και πίσσα Μη κατεβαίνετε στη θάλασσα κατεβείτε στο ύψος σας. Μη ανεβαίνετε στα βουνά: σάς αισθάνονται και πεθαίνουν· χάνουν τα δάση τους και τα πουλιά τους χάνουν τη δρόσο τους και τ’ άρωμά τους χάνουν τα χιόνια τους και τα νερά τους. Μη ανεβαίνετε στα βουνά ανεβείτε στα ρετιρέ σας. Μη συντηρείτε αρχαιότητες: είνα...

  Όσιος Λουκάς ὁ ἐν Στειρίῳ ὄρει ἄσκησας   Ο Όσιος Λουκάς γεννήθηκε το καλοκαίρι του 896 μ.Χ. από τον Στέφανο και την Ευφροσύνη. Καταγόταν από την Αίγινα, αλλά η οικογένεια του μετακόμισε στη Φωκίδα. Εκεί αγόρασαν χωράφια και έβοσκαν ζώα. Και το παιδάκι τους, αφού φοίτησε στο σχολείο, βοήθησε και αυτό στη φύλαξη των ζώων τους. Ο μικρός Λουκάς, ενώ έβοσκε τα ζώα, συγχρόνως εντρυφούσε και σε κάποιο θρησκευτικό βιβλίο. Από τότε καρδιά συμπονετική και ευεργετική ο Λουκάς, όταν περνούσαν από τη βοσκή του παιδάκια φτωχά και του ζητούσαν λίγο ψωμί, εκείνος τους έδινε και το προσφάγι του. Όταν πέθανε ο πατέρας του, συγκινητικότατη ήταν η φροντίδα του για την παρηγοριά της μητέρας του. Όταν δε πέθανε και αύτη, τότε μοίρασε όλα τα υπάρχοντα τους στους φτωχούς και έστησε μια καλύβα στους πρόποδες ενός βουνού κοντά στη θάλασσα. Όταν όμως εισέβαλαν οι Βούλγαροι στην κεντρική Ελλάδα, ο Λουκάς κατέφυγε στην Πελοπόννησο. Επανήλθε στη Φωκίδα το 927 μ.Χ. και εγκαταστάθηκε οριστικά ...

 Οδυσσέα Ελύτη, «Το Άξιον εστί» (απόσπασμα) Δεν αντέχω και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα. Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν. Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν. Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς κοπροκρατούν το μέλλον. Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα θ' αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου με το λίγο βάμμα του γλαυκού στα χείλη.

Κωνσταντίνος Καβάφης --- «Πρόσθεσις»   Αν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω. Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω — που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ) που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

    Ερωτική επιστολή Η χθεσινή μαζί σου τσακωμάρα μ’ έκαμε τη ζωή να βαρεθώ και μού’ ρθε και στο νου να σκοτωθώ, χωρίς ν’ ακούσω στην καρδιά τρομάρα. Κι είπα· στον τάφο δεν είναι λαχτάρα! και μέσα στην πολλή μου σαστισμάρα επήρα το ξουράφι να σφαώ και τό’ χα να το χώσω στο λαιμό, για να τελειώσει κάθε φαωμάρα μα δεν ηξαίρω πώς και τι και ποιό κι’ αντίς να κάμω τέτια αντραγαθία εβάρτηκα με μιάς να ξουριστώ… Κι εκόπασε και τούτη η τρικυμία κι’ αντίς να μ’ αγροικήσεις σκοτωμένονε θάρτω να με φιλήσεις ξουρισμένο νε !

 Στήσαν παγίδες     εμείς ξεκινήσαμε Απείλησαν αγάπες     εμείς ξεκινήσαμε Μάνες σκοτώσαν      εμείς ξεκινήσαμε Χτίσαν κελιά      εμείς ξεκινήσαμε Ετάισαν βασανιστές      εμείς ξεκινήσαμε Αλυσίδες αγόρασαν -- ξεκινάμε Ο Θάνατος είναι μαγνήτης.