ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ 144-147       144. »Η Διχόνοια που βαστάει   ένα σκήπτρο η δολερή·     καθενός χαμογελάει,   πάρ’ το, λέγοντας, και συ.   145. »Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει   έχει αλήθεια ωραία θωριά·   μην το πιάστε, γιατί ρίχνει   εισέ δάκρυα θλιβερά.   146. »Από στόμα οπού φθονάει,   παλικάρια, ας μην ’πωθεί,   πως το χέρι σας κτυπάει   του αδελφού την κεφαλή.   147. »Μην ειπούν στο στοχασμό τους   τα ξένα έθνη αληθινά:   Εάν μισούνται ανάμεσό τους   δεν τους πρέπει ελευθερι ά.  

Ὁ λαός Ἔξω τοῦ ἀφέντη ἁρμάδα φυλάει, μὲ μπούκα ὀρθή, τὸ λείψανό σου, Ἑλλάδα, μὴν ξάφνου ἀναστηθεῖ! Ὁ ἄλλος Ἂν θέλεις νὰ χαρεῖς τὴ λεφτεριά, νωρὶς γίνε προδότης, γίνε! Τιμή, ντροπὴ δὲν εἶναι. Θά  ̔ναι μαζί σου οἱ νόμοι κι ἡ πλερωμένη γνώμη! Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου κι ἀπ ̓ τὸν ἀφέντη πιάσου! Κι ἅμα σὲ φτύνει ἀφτός, νὰ κάθεσαι σκυφτὸς καὶ θά  ̔χεις τὰ πρωτεῖα στὴ σάπια πολιτεία.