ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΑ

Η Ελλάδα σήμερα αντιμετωπίζει πολλά έκτακτα προβλήματα (δεν γράφω για τα πάγια όπως η παιδεία η υγεία κ.α.) με τα κυριότερα να είναι  τα παρακάτω:

Οι σχέσεις μας με τους Τούρκους.

Η εισβολή του ισλάμ στον δυτικό κόσμο και οι τρομοκρατικές του ενέργειες.

Η αντιμετώπιση του covid 19.

Η οικονομική διαχείριση του Εθνικού πλούτου. 

Ο σύγχρονος Έλληνας βολεμένος από την καλοπέραση πολλών ετών, και στα πλαίσια μια πλαστής ευδαιμονίας, έχει χάσει όλα τα στοιχεία εκείνα που τον έκαναν να ξεχωρίζει και να προοδεύει μέσα στους αιώνες.

Πλέον το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να ζήσει αρκετά χρόνια και να έχει μεγάλη περιουσία. Πούλησε την Θρησκεία του , την Πατρίδα του, την Ελευθερία του και τα ιδανικά του και κλείστηκε τρομοκρατημένος μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρει να μακροημερεύσει. 

Τοποθέτησε απέναντι του μία συσκευή ενημέρωσης, που σαν σκοπό έχει, να του αυξάνει το φόβο και και να του  δικαιολογεί τις πράξεις του.

Τρέμει στην ιδέα, μήπως υπάρχουν άλλοι  άνθρωποι, έτοιμοι να πολεμήσουν, για να ξανακερδίσουν τα χαμένα τους ιδανικά  και έτσι τον ξεβολέψουν από τον καναπέ του. 

Οι λέξεις Πόλεμος Επανάσταση Αντίσταση αλλά και Αγάπη, Ελευθερία, Πίστη του φαίνονται σαν καταραμένες λέξεις.

Για να δούμε όμως τι λέγανε οι πρόγονοι μας.

Ο γνωστός Έλληνας ιστορικός Πολύβιος έγραψε:

"Διότι εγώ βέβαια παραδέχομαι μεν ότι ο πόλεμος είναι κάτι το φοβερό, ώστε να υπομένει κανείς οτιδήποτε για να μη δεχθεί τον πόλεμο. Άλλωστε γιατί τάχα όλοι υποστηρίζουμε με θάρρος το δικαίωμα της ισότητας, της αφόβου εκφράσεως της σκέψης και το όνομα της ελευθερίας αν τίποτα δεν είναι επωφελέστερο από την ειρήνη.

Η ειρήνη όταν συνοδεύεται από το δίκαιο και το πρέπων, είναι το ωραιότερο και επωφελέστερο απόχτημα του ανθρώπου, όταν όμως συνυπάρχει μαζί με αυτήν  η κακία (προστυχιά) ή η επονείδιστη δειλία, τότε είναι το αίσχιστο και το επιβλαβέστερο από όλα". 

Ο  Δημοσθένης είπε: 

"Ο ένδοξος πόλεμος είναι προτιμότερος από μια αισχρή ειρήνη". 

Ο δε Ανδρέας Κάλβος στο πιο γνωστό του ποίημα γράφει:

"Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία."