ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ - Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

  

 

Δημοτικό τραγούδι - Ο θάνατος τού Διάκου

«Τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά στή Χαλκουμάτα.
Τό 'να τηράει τή Λειβαδιά καί τ' άλλο τό Ζητούνι,
τό τρίτο τό καλύτερο μοιρολογάει καί λέει:
- "Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σάν καλιακούδα.
Μήν ο Καλύβας έρχεται, μήν ο Λεβεντογιάννης;"
- "Νούδ' ο Καλύβας έρχεται νούδ' ο Λεβεντογιάννης.
Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε μέ δεκαοχτώ χιλιάδες."
Ο Διάκος σάν τ' αγροίκησε πολύ τού κακοφάνη.
Ψηλή φωνή εσήκωσε, τόν πρώτο τού φωνάζει.
- "Τόν ταϊφά μου σύναξε, μάσε τά παλληκάρια,
δώσ' τους μπαρούτη περισσή καί βόλια μέ τίς χούφτες,
γλήγορα γιά νά πιάσουμε κάτω στήν Αλαμάνα,
πού 'ναι ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια".
Παίρνουνε τ' αλαφριά σπαθιά καί τά βαριά τουφέκια,
στήν Αλαμάνα φτάνουνε καί πιάνουν τά ταμπούρια.
"Καρδιά, παιδιά μου" φώναξε, "παιδιά μη φοβηθείτε,
σταθείτε αντρειά σάν Έλληνες καί σάν Γραικοί σταθείτε".
Ψιλή βροχούλα έπιασε κι ένα κομμάτι αντάρα,
τρία γιουρούσια έκαμαν, τά τρία αράδα αράδα.
Έμεινε ο Διάκος στή φωτιά μέ δεκαοχτώ λεβέντες.
Τρείς ώρες επολέμαε μέ δεκαοχτώ χιλιάδες.
Βουλώσαν τά ταμπούρια του κι ανάψαν τά τουφέκια
κι ο Διάκος εξεσπάθωσε καί στή φωτιά χουμάει.
Ξήντα ταμπούρια χάλασε κι εφτά μπουλουκμπασήδες
καί τό σπαθί του κόπηκε ανάμεσα απ' τή χούφτα
καί ζωντανό τόν έπιασαν καί στόν πασά τόν πάνουν.
Χίλιοι τόν παν από μπροστά καί χίλιοι από κατόπι.
Κι ο Ομέρ Βρυώνης μυστικά στόν δρόμο τόν ερώτα:
- "Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τήν πίστη σου ν' αλλάξεις,
νά προσκυνήσεις στό τζαμί, τήν εκκλησιά ν' αφήσεις";
Κι εκείνος τ' αποκρίθηκε καί στρίβει τό μουστάκι:
- "Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες νά χαθείτε!
Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θέ ν' αποθάνω.